اسلام و توهین کنندگان به معصومین(ع)
484 بازدید
تاریخ ارائه : 12/20/2012 10:59:00 PM
موضوع: اخلاق و عرفان

اسلام و توهین کنندگان به معصومین(ع)

پرسش: در مقابل کسانی که به پیامبر ص و اهل بیت(ع) توهین می کنند چکار باید کرد؟

پاسخگو: مصطفی سلیمانی


پاسخ:
حلم و بردباری از ویژگی های مهمی است که مردان بزرگ به ویژه رهبران الهی، از آن برخوردار بوده و در پرتو این خلق نیکو، افراد بسیاری را به سوی خود جذب کردند. ائمه اطهار(ع) در برابرناملایمات بردبار بودند و تا جایی که مصلحت اسلام ایجاب می کرد با دشمنان حق و ناسزا گویان و اهانت کنندگان به ساحت مقدس آن حضرت، با بردباری برخورد می کردند.
- وظیفۀ انسان در مقابل توهین به معصومین(ع):
1- از نظر اسلام یکی از گناهان بزرگ توهین به دیگران است. پیامبر اکرم(ص) فرمود: «أَذَلُّ النَّاسِ مَنْ أَهَانَ النَّاس»(1) پست ترین و ذلیل ترین مردم کسانی هستند که به مردم توهین می کنند.
روایات اسلامى نشان مى‏دهد که  اسلام برای شخصیت فردی  و حیثیت اجتماعى مؤمنان - که اعلی درجۀ مومنان، معصومین(ع) می باشند - احترام قائل است. هر کس به هر وسیله ای معصومین(ع) را با دشمنی تمام مورد اهانت و توهین قرار دهد، گرفتار خشم و غضب الهی خواهد شد. قرآن از سزای کسی که به دیگری توهین کند و او را مورد تهمت قرار دهد، به عذاب عظیم تعبیر می کند.(2)
اگر کسی به دیگری توهین کند، باید هر چه سریع تر توبه کند. تخریب صورت گرفته را جبران نماید.
2- ما باید تا می توانیم با  پیروی از ائمه اطهار(ع) در برخورد با افراد گوناگون جامعه حلیم و بردبار باشیم. اگر اطلاعات داریم و می توانیم جواب جاهلان و نا اهلان را با حلم و بردباری بدهیم، ولی در هر حال در بعضی محافل پیش می آید کسی خدایی نکرده اهلبیت عصمت و طهارت(ع) را مورد تمسخر قرار می دهد؛ در این گونه محافل اولین وظیفه ما تذکر دادن - آن هم با دلسوزی و رفاقت - بدون تندی و عصبانیت است. ولی اگر تذکر سازگار نشد، در صورتی که جواب علمی داشتیم، باید جوابش را داد و در جواب دادن هم باید حلم و بردباری به خرج داد و مطمئنا این روش سازگارتر از روش های دیگر است.
3- اگر نگاهی به سیرۀ خود معصومین(ع) هنگام حیاتشان داشته باشیم، در می یابیم که آنها حتی با توهین کنندگان با نرمی و محبت برخورد می کردند؛ زیرا آنان غالباً یا گماشتۀ دشمنان بوده اند یا اینکه نسبت به خود اهلبیت(ع) معرفت و شناختی نداشته اند. پس بهترین کار این است که با لطافت و مهربانی پای درد دل آنها بنشینیم و مشکلات را ریشه یابی کنیم.
4- به طور کلی برخورد نامناسبِ نااهلان بر دو گونه است:
الف: دسته‏اول از آنها دشمنان بدخواه هستند و از روى فهم و با برنامه‏ریزى، با انسان برخورد نامناسب مى‏کنند که در مقابل آنها نباید سکوت کرد.
ترحم بر پلنگ تیز دندان/ ستمکارى بود بر گوسفندان
اظهار عجز پیش ستمگر روا مدار/ اشک کباب باعث طغیان آتش است.
باید دقت داشته باشید که: حلم به معناى تحمل بار به طور مطلق ‏نیست. زیرا تحمل بار، گاهى سر از ظلم پذیرى در مى‏آورد که ضد ارزش است. بر همین اساس، مرز بین حلم و ظلم پذیری نزدیک و باریک است و باید موارد هر کدام را شناخت تا انظلام جایگزین حلم ‏نگردد و انسان به جاى انجام کارى ارزشمند، عمل ضد ارزشى رامرتکب نشود.
ب: دسته دیگر افراد - که تعدادشان زیاد است و غالب توهین کنندگان در این زمره می گنجندند - ناآگاهان هستند و گفتار و حرکاتشان از روى جهل و ناآگاهى است؛ در برابر این‏دسته باید با حلم و نرمش روبرو شد.
- توصیه های پایانی:
1- عاملی که موجب می شود انسان از نور انسانیت خارج گردد(3) و به ظلمت عصبانیت وارد شود، «جهل و حماقت» است. گاهی برخی جاهلان دست به کاری خشن و نادرست می زنند، پرخاشگری می کنند. کار خود را نوعی شجاعت و شهامت و کمال می دانند. برای نشان دادن خود دست به هر کار نامعقولی می زنند. از انجام کارهای سخیف و زننده، حتی توهین به قرآن و اهل بیت(ع) - که صرفا برای هدایت و خدمت به بشر آفریده شده اند و در مظلومیت آن ها همین بس که هیچ شناختی از آن ها نداریم- هیچ ابائی ندارند. اینان از خود تعریف و توصیف ها می کنند، در حالی که عصبانیت و خشم جاهلان، ناشی از ضعف نفس، سستی ایمان، سالم نبودن روح و روان آنان و خوف از دست رفتن لذّت ها و موقعیت های آنان است.(4) پس در ابتدای راه باید آن ها را متوجه اهمیت و قداست قرآن و اهل بیت(ع) - که برای خدمت به بشر و خروج از گمراهی خلق شده اند -، کرد.
2- این که برای تبلیغ دین و اسلام، دغدغه دارید بسیار خوب است. ولی باید بدانید در هر تبلیغی وظیفه مبلغ فقط رساندن آشکار پیام است که بزرگ مبلغ عالم پیامبر اسلام نیز همین وظیفه را داشته است. وظیفه ما در برابر همین اهانت ها یا روی گردانی مردم یا تکذیب ها، همین رساندن پیام و فرهنگ دینی است، خداوند این توصیه را نیز به پیامبر اکرم(ص) فرموده که در برابر تکذیب و روی گردانی، هیچ وظیفه ای جز ابلاغ پیام نداری: «وَإِنْت ُکَذِّبُوا فَقَدْکَذَّبَ أُمَمٌ مِنْ قَبْلِکُمْ وَماعَلَى الرَّسُولِ إِلاَّ الْبَلاغُ الْمُبین‏»؛(5) اگرشما تکذیب مى‏کنید، مردمانى هم که پیش از شما بودند تکذیب مى‏کردند و بر عهده پیامبر جز تبلیغى روشنگر هیچ نیست: «فَإِنْ أَعْرَضُوا فَما أَرْسَلْناکَ عَلَیْهِمْ حَفیظاً إِن ْعَلَیْکَ إِلاَّ الْبَلاغُ وَ إِنَّا إِذا أَذَقْنَا الْإِنْسانَ مِنَّا رَحْمَةً فَرِحَ بِها وَإِن ْتُصِبْهُمْ سَیِّئَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَیْدیهِم ْفَإِن َّالْإِنْسانَ کفُورٌ»(6) اگر اعراض کنند، تو را نفرستاده‏ایم که نگهبان شان باشى. بر تو جز تبلیغ رسالت هیچ نیست. و ما چون به انسان از رحمت خود بچشانیم شادمان مى‏گردد، و اگر به خاطر کارهایى که کرده است ناروایى بدو رسد ناسپاسى مى‏کند.
پس وقتی وظیفه پیامبر اعظم(ص) این است، ما نیز به طریق اولی بیش از این وظیفه ای نداریم. به همین خاطر توصیه می کنیم در این کار از اهانت یا انکار یا روگردانی مردم نا امید نشوید و با استقامت و صبورانه کار خود را ادامه دهید و بدانید صبر و مقاومت نیز در این موارد حتما اجر و ثواب زیاد دارد.
3- سعی کنید اطلاعات، مطالعات و مشاوره های خود را در این زمینه و شبهاتی که آنها مطرح می کنند، بیشتر کنید. البته توجه داشته باشید که غالب اینگونه افراد با جوّی که از طریق دوستان یا ماهواره داده می شود، به عقاید منحرف تمایل نشان می دهند. سعی کنید با برخورد مناسب و نگاه نکردن از موضع بالا، به مرور زمان مسایلی را غیر مستقیم مطرح کنید.

پی نوشت ها:
1. الشیخ الصدوق، الفقیه (من لایحضره الفقیه)، مؤسسه النشر الاسلامی، قم، 1413 ه.ق، ج4 ، ص 394.
2. نور(24) آیه 11.
3. محمد بن الحسن الحر العاملی، وسائل الشیعه، مؤسسه آل البیت، قم، 1409 ه.ق. ج 15، ص 358.
4. امام خمینی(ره)، چهل حدیث، چاپ12، موسسه تنظیم و نشرآثار امام خمینی(ره)، تهران، 1376ش، ص 142.
5. عنکبوت (29) آیه 18.
6. شوری (42) آیه 48.